مناهج

مناهج
نگرش ها و دغدغه های حوزه و روحانیت

۴۳ مطلب با موضوع «تبلیغ و مناسبت‌های مذهبی» ثبت شده است



👤 انتقاد استاد قرائتی در اجلاس استانی نماز در همدان


🔹 از ویژگی‌های مومن آن است که اگر به مسئولیتی رسید اولین کارش باید نماز باشد
اگر نماز درست شود، بسیاری از مسائل نیز درست می‌شود.

🔹 در هر خانه‌ای باید یک کتاب با زبانی ساده در زمینه نماز وجود داشته باشد.

🔹 نماز راهکاری است که خداوند در زمان زلزله و ترس و یا حتی قحطی برای انسان‌ها سفارش کرده است.


  • نعمتی

حجت الاسلام محمود محققیان

سخنرانی حجت‌الاسلام محمود محققیان

مدیر مراکز علمی تربیتی حوزه علمیه قم گفت: ساحت تعلیم و تربیت، قضاوت، ثبت احوال و اسناد، ثبت موالید و وفیات، ثبت ازدواج و طلاق، امور اوقاف و حتی قاضی عسکر بودن در برخی از دوره‌های تاریخی در دست علمای بلاد بود.

حجت‌الاسلام محمود محققیان مدیر مراکز علمی تربیتی حوزه علمیه قم در دیدار مدیران،‌ معاونان و هم‌سنگران بنیاد هدایت ورود جدی حوزه علمیه قم به مبحث امامت مساجد و تبیین اندیشه، راهکارها و تربیت نیروی انسانی کارآمد و متناسب را ضروری و نیاز جامعه امروز دانست.

وی گفت: طبق مبانی اسلام دین متکفل سعادت دنیا و آخرت مردم است. یعنی دین با قابلیت حداکثری خود می‌تواند سعادت دو دنیا را تأمین کند چون دین دارای تاثیرات زیادی در زندگی مردم است و مسجد محل ارائه این دین حداکثری است.

  • علی مهدوی



📝 تفاوت امام با علمای گذشته


🔹 قبل از قیام رهبرمان، حوزه‏‌هاى علمیه، جان و روح و طراوت نداشتند. در این مراکز، درس و بحث و علم و تحقیقات اصولى و مطالعات و تأملات به چشم مى‏‌خورد- که البته سعى اسلاف بزرگوار ما مشکور است؛ چون همه‏‌ى این علوم و معارف، از دست آن‏ها به ما رسیده است-

🔻 اما آن چیزى که محور [حوزه‌ها] بود، یعنى حرکت جهت‏دار به سمت حاکمیت و اقامه‏‌ى دین، وجود نداشت‏.


  • نعمتی


🔻 در سال ۱۳۰۴ که رضاخان بر سر کار آمد، تعداد مدارس دینی ایران ۲۸۲ باب، و تعداد طلاب ۵۹۸۴ نفر بود؛ ولی در سال ۱۳۲۰ (آخرین سال سلطنت رضاخان) تعاد مدارس به ۲۰۶ باب و تعداد طلاب به ۷۸۴ نفر کاهش یافت، و حوزه علمیه قم کمتر از ۳۰۰ نفر طلبه داشت!

📗 روحانیت و سیاست، عبدالوهاب فراتی، ص ۱۹۳


📌 مناهج:
رضاخان طی ۱۶ سال، نه تنها فرهنگ و سنن اصیل ایرانی و اسلامی را قلع و قمع کرد؛ بلکه با تمام توان به مبارزه با موجودی حوزه و روحانیت برخاست؛ تا جایی که حتی به زور سرنیزه و فشار و تهدید و به بهانه یکسان‌سازی پوشش ایرانیان، به ستیز با «لباس روحانیت» برخاست. چراکه هدف رضاخان چیزی نبود جز محو روحانیت و به تبع آن محو اسلام.

✅ اما به کوری چشم تمام معاندین و منافقین، انقلاب خمینی کبیر، کاری کرد که امروز حوزه‌های علمیه از جهات کمی و کیفی رشد غیر قابل مقایسه‌ای با پیش از انقلاب دارند.

🇮🇷 سلام و صلوات حضرت حق بر امام امت، حضرت روح‌الله...

🇮🇷 دهه فجر مبارک باد


  • نعمتی


📝 ندای فطرت در آمریکای لاتین

👤 مبلّغ تشیع در برزیل


  • نعمتی


🔹 فداکاری حضرت زهرا با هیچ فداکاری دیگری قابل مقایسه نیست...

💬 امام خامنه ای

  • نعمتی



🏴 وصایای آن بانو به حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام


به هنگام رحلت حضرت زهرا سلام الله علیها، امام على علیه السّلام نماز ظهر را خوانده به سوى منزل بازگشت. کنیزان را در راه دید در حالى که گریان و محزون بودند. امام علیه السّلام به ایشان فرمود: چه خبر شده، چرا شما را ناراحت و مضطرب مى‏بینم؟! گفتند: یا امیر المؤمنین! دختر عموى خود زهرا را دریاب، گرچه گمان نمى‏کنیم حاصلى داشته باشد.
حضرت على به سرعت به سوى اطاق فاطمه رفت و بر آن بانو وارد شد، ناگاه دید فاطمه در میان بستر خویش افتاده و به طرف راست و چپ مى‏غلطد. على علیه السّلام ردا را از دوش خود و عمّامه را از سر مبارک خویش افکند و لباس خود را درآورد.

آنگاه آمد و سر مبارک حضرت زهرا را به دامن گرفت و فرمود: اى زهرا! ولى حضرت فاطمه سخنى نگفت. براى دومین بار فرمود: اى دختر محمّد مصطفى! فاطمه زهرا باز جوابى نداد! على علیه السّلام براى سومین بار صدا زد: اى دختر آن کسى که زکات را در دامن عباى خود براى فقرا مى‏برد! جوابى نشنید. اى دختر آن کسى که با ملائکه نماز خواند! حضرت زهرا علیها السّلام جوابى نداد. على علیه السّلام صدا زد: اى فاطمه، با من سخن بگو! من پسر عموى تو على بن ابى طالب هستم.

فاطمه چشمان خود را به روى او باز کرد، آنگاه آن بانو گریست و على علیه السّلام هم گریان شد و به زهراى اطهر فرمود: تو را چه شده؟ من پسر عمویت على هستم. فاطمه گفت: اى پسر عمو! من اکنون مرگ را مشاهده مى‏کنم که نمى‏توان از دست آن گریخت.

سپس راجع به فرزندانش خصوصا امام حسن و امام حسین سفارشاتی فرمود و گفت:
ایشان یتیم و دل شکسته‏اند، دیروز بود که آنان جدّ بزرگوار خود را از دست دادند، امروز هم مادر خود را از دست مى‏دهند. واى بر آن امّتى که آنان را مى‏کشند و با ایشان بغض و دشمنى مى‏ورزند!

آنگاه اشعارى را بدین ترتیب خواند:
اگر گریه مى‏کنى بر من گریه کن اى بهترین هدایت‏کنندگان، و اشک بریز که روز فراق رسید.
اى همسر بتول! من در باره نسل خود به تو سفارش مى‏کنم. براى من و یتیم‏هاى من گریه کن، مخصوصا کشته و قتیل کربلا را فراموش نکنى. ایشان مفارقت مى‏کنند و یتیمانى حیران و سرگردان مى‏شوند، خداوند مقرّر کرده که روز فراق است.

حضرت امیر به زهراى اطهر فرمود: اى دختر رسول خدا! این مطلب را از کجا مى‏گویى، در صورتى که وحى خدا از خاندان ما قطع شده است؟! فاطمه گفت: اى ابو الحسن! من امروز خواب دیدم که پدر بزرگوارم در میان قصرى از جواهرات سفید است، چون مرا دید فرمود: دخترم! نزد من بیا، زیرا من مشتاق تو هستم. گفتم: پدر جان! به خداوند سوگند که من بیشتر شوق ملاقات تو را دارم. پدر فرمود: تو امشب نزد من خواهى بود. گفتار پدرم همیشه راست است و به وعده خود وفا خواهد کرد.

على جان! هنگامى که دیدى من سوره یس را قرائت نمودم بدان که اجلم فرا رسیده، مرا غسل بده، ولى بدنم را برهنه نکن، زیرا من پاک و مطهّر مى‏باشم. على جان! خودت و اهل خانه‏ام که به من نزدیک هستند بر جنازه‏ام نماز بخوانید. على جان! مرا شبانه به خاک بسپار، این نحوه را پدرم پیغمبر خدا به من خبر داده.



  • نعمتی



🏴 وصایای آن بانو به حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام


وَ قَدْ صَلَّى أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ علیه السلام صَلَاةَ الظُّهْرِ وَ أَقْبَلَ یُرِیدُ الْمَنْزِلَ إِذَا اسْتَقْبَلَتْهُ الْجَوَارِی بَاکِیَاتٍ حَزِینَاتٍ. فَقَالَ لَهُنَّ مَا الْخَبَرُ؟ وَ مَا لِی‏ أَرَاکُنَ‏ مُتَغَیَّرَاتِ الْوُجُوهِ وَ الصُّوَرِ؟ فَقُلْنَ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ! أَدْرِکْ ابْنَةَ عَمِّکَ الزَّهْرَاءَ وَ مَا نَظُنُّکَ تُدْرِکُهَا.

فَأَقْبَلَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ مُسْرِعاً؛ حَتَّى دَخَلَ عَلَیْهَا وَ إِذَا بِهَا مُلْقَاةٌ عَلَى فِرَاشِهَا وَ هُوَ مِنْ قَبَاطِیِّ مِصْرَ وَ هِیَ تَقْبِضُ یَمِیناً وَ تَمُدُّ شِمَالًا. فَأَلْقَى الرِّدَاءَ عَنْ عَاتِقِهِ وَ الْعِمَامَةَ عَنْ رَأْسِهِ وَ حَلَّ أَزْرَارَهُ وَ أَقْبَلَ حَتَّى أَخَذَ رَأْسَهَا وَ تَرَکَهُ فِی حَجْرِهِ.

وَ نَادَاهَا یَا زَهْرَاءُ! فَلَمْ تُکَلِّمْهُ. فَنَادَاهَا یَا بِنْتَ مُحَمَّدٍ الْمُصْطَفَى! فَلَمْ تُکَلِّمْهُ. فَنَادَاهَا یَا بِنْتَ مَنْ حَمَلَ الزَّکَاةَ فِی طَرَفِ رِدَائِهِ وَ بَذَلَهَا عَلَى الْفُقَرَاء!ِ فَلَمْ تُکَلِّمْهُ. فَنَادَاهَا یَا ابْنَةَ مَنْ صَلَّى بِالْمَلَائِکَةِ فِی السَّمَاءِ مَثْنَى مَثْنَى! فَلَمْ تُکَلِّمْهُ. فَنَادَاهَا یَا فَاطِمَةُ! کَلِّمِینِی، فَأَنَا ابْنُ عَمِّکَ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ.

قَالَ فَفَتَحَتْ عَیْنَیْهَا فِی وَجْهِهِ وَ نَظَرَتْ إِلَیْهِ وَ بَکَتْ وَ بَکَى وَ قَالَ مَا الَّذِی تَجِدِینَهُ فَأَنَا ابْنُ عَمِّکِ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ فَقَالَتْ یَا ابْنَ الْعَمِّ إِنِّی أَجِدُ الْمَوْتَ الَّذِی لَا بُدَّ مِنْهُ وَ لَا مَحِیصَ عَنْهُ .... فَیُصْبِحَانِ یَتِیمَیْنِ غَرِیبَیْنِ مُنْکَسِرَیْنِ فَإِنَّهُمَا بِالْأَمْسِ فَقَدَا جَدَّهُمَا وَ الْیَوْمَ یَفْقِدَانِ أُمَّهُمَا فَالْوَیْلُ لِأُمَّةٍ تَقْتُلُهُمَا وَ تُبْغِضُهُمَا. ثُمَّ أَنْشَأَتْ تَقُول‏:

ابْکِنِی إِنْ بَکَیْتَ یَا خَیْرَ هَادٍ * وَ اسْبِلِ الدَّمْعَ فَهُوَ یَوْمُ الْفِرَاقِ‏

یَا قَرِینَ الْبَتُولِ أُوصِیکَ بِالنَّسْلِ * فَقَدْ أَصْبَحَا حَلِیفَ اشْتِیَاقٍ‏

ابْکِنِی وَ ابْکِ لِلْیَتَامَى وَ لَا تَنْسَ * قَتِیلَ الْعِدَى بِطَفِّ الْعِرَاقِ‏

فَارَقُوا فَأَصْبَحُوا یَتَامَى حَیَارَى * یَحْلِفُ اللَّهَ فَهُوَ یَوْمُ الْفِرَاق‏


قَالَتْ فَقَالَ لَهَا عَلِیٌّ مِنْ أَیْنَ لَکِ یَا بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ هَذَا الْخَبَرُ؟ وَ الْوَحْیُ قَدِ انْقَطَعَ عَنَّا.


فَقَالَتْ یَا أَبَا الْحَسَنِ رَقَدْتُ السَّاعَةَ. فَرَأَیْتُ حَبِیبِی رَسُولَ اللَّهِ (ص) فِی قَصْرٍ مِنَ الدُّرِّ الْأَبْیَضِ؛ فَلَمَّا رَآنِی قَالَ هَلُمِّی إِلَیَّ یَا بُنَیَّةِ.


فَإِنِّی إِلَیْکِ مُشْتَاقٌ.


فَقُلْتُ وَ اللَّهِ إِنِّی لَأَشَدُّ شَوْقاً مِنْکَ إِلَى لِقَائِکَ.


فَقَالَ أَنْتِ اللَّیْلَةَ عِنْدِی وَ هُوَ الصَّادِقُ لِمَا وَعَدَ وَ الْمُوفِی لِمَا عَاهَدَ.


فَإِذَا أَنْتَ قَرَأْت یس فَاعْلَمْ أَنِّی قَدْ قَضَیْتُ نَحْبِی. فَغَسِّلْنِی وَ لَا تَکْشِفْ عَنِّی فَإِنِّی طَاهِرَةٌ مُطَهَّرَةٌ وَ لْیُصَلِّ عَلَیَّ مَعَکَ مِنْ أَهْلِیَ الْأَدْنَى فَالْأَدْنَى وَ مَنْ رُزِقَ أَجْرِی وَ ادْفِنِّی لَیْلًا فِی قَبْرِی بِهَذَا أَخْبَرَنِی حَبِیبِی رَسُولُ اللَّه.

📕 بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج‏43، صص 179-178

  • نعمتی



🖋 علی مهدوی


🔸 فرض کنید قرار است اتفاق مهم و تعیین‌کننده‌ای بیفتد. اتفاقی که اراده‌ها در آن سرنوشت‌ساز هستند.
در چنین شرایطی سه نوع برخورد می‌توان داشت:

1️ فعالیت قوی قبل از اتفاق و تلاش برای تغییر و رقم خوردن بهترین سرنوشت

2️ سکوت و بی‌تفاوتی محض!!

3️ سکوت تا وقوع اتفاق و سپس زبان بازکردن به گلایه و نقد پس از آن اتفاق!

🔹 دسته اول به تکلیف خود -ولو در غربت- عمل کرده و خط تحول را تعقیب کرده است؛ هرچند نتیجه‌ای متفاوت و دور از انتظارش حاصل شده باشد.

🔹 حساب نومیدی و خواب‌زدگی دسته دوم که واضح است. هرچه از سنگ و چوب حرکت برخیزد از این طیف هم برخواهد خواست.
اما دسته سوم موقع تکلیف، در خواب هستند و پس از آن تازه هوشیار شده و ناله و فغان سر می‌دهند!! به خیال خود روشنگری می‌کنند؛ حال آنکه بدانند یا ندانند صرفا به سیاه‌نمایی می‌پردازند و تضعیف.

🔹 انتخاب اعضای شورای عالی و هیأت رییسه جامعه مدرسین از همین سنخ اتفاقات مهم است. تا قبل از انتخاب، وظیفه داریم بهترین ملاک‌ها را معرفی و اصلح افراد را مطالبه کنیم. اما پس از انتخاب افراد، بجای غر زدن و سیاه‌نمایی و تخریب و تضعیف جایگاه نهادها، لازم است مسیر مطالبات و تحول را از خط درست آن پیگیر شویم. تحولِ حقیقی شدنی است؛ به شرط شجاعت، صراحت و #صبر_انقلابی.

🔹 این را همه بدانیم مبادا خط اصیل و صراط مستقیم تحول‌خواهی که آموزه‌ و رهنمون امامان انقلاب است را به رفتارهای عقیمِ شبه اپوزوسیون تقلیل دهیم؛ رفتارهایی که همیشه تداعی‌گر پرخاشگری و به دور از منطق است!!

🔻 ما کجاییم و ملامتگر بیکار کجاست؟!


  • نعمتی


#یادداشت_مهمان

🖋 فاطمه صادقی


🔹 این روزها تمام تلاش مؤسسات آموزش عالی که حوزه‌های علمیه نیز از آن بی‌نصیب نیست به دنبال دعوت دانشجویان و طلاب خود به ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر است؛ اما این امر بدون در نظر گرفتن زیرساخت‌های لازم و کیفیت ارائه آن است.

🔹 همین که فقط درجات علمی را طی کنی مدرکی صادر شود و در قافله دکترها و سطح چهاری‌ها قرار بگیری ولی دریغ از اندکی کیفیت تحصیل و ارتقای درجه اخلاقی و به ویژه معنویت!!
هرچه بالاتر می‌روی چون درجه علمی‌ات افزوده می‌شود افتخاراتت هم بیشتر می‌شود غافل از آن که ممکن است به همان میزان، از اخلاق و معنویاتت کاسته شود.

🔹 البته این در مورد همه صدق نمی‌کند ولی روند فراگیری آن مشهود است. در سطح‌های پایین‌تر، ولایت‌پذیری، اطاعت‌پذیری و هم‌نوع‌دوستی بیشتر دیده می‌شود در حالیکه در سطوح بالاتر، انتظارات و توقعات باتوجه به شأن و رتبه علمی‌ات افزوده می‌شود و ...

همچنان که در روایت آمده:
کُلُّ عِلمٍ وَبالٌ عَلى صاحِبِهِ یَومَ القِیامَةِ إلاّ مَن عَمِلَ بِهِ.
هر علمى در روز قیامت براى صاحب خود وبال است، مگر کسى که به علمش عمل کند.

🔹 اهل علم باید قدم به قدم علمش پیش برود. یعنی هرچقدر علمش افزون می‌شود، عملش نیز مضاعف گردد. چراکه علم بدون تقوا و معنویت آسیب‌زاست. تقوا و معنویتی که طلاب برای آن به حوزه می‌آیند اما برخی در طول مسیر تحصیل، از هدف اصلی باز می‌مانند!!

🔹 این درست است که برای تهذیب، مراقبه‌های شدید فردی لازم است؛ اما جای خالی برنامه‌‌های تهذیبی حوزه‌های علمیه -چه حوزه خواهران و حتی حوزه علمیه برادران- به شدت حس می‌شود.

  • نعمتی